Vorige maand ging ik op rouwreis. Terug naar Courtignou, de plek waar ik opgroeide. Ik kwam voor een afscheid. Ik vertrok met een belofte.
Vorige maand ging ik op rouw-reis.
Terug naar de plek waar ik ben opgegroeid. Courtignou, de allermooiste plek in de Franse Pyreneeën, al ben ik niet helemaal objectief.
Ik ging met de intentie om afscheid te nemen. Ik was 14 toen het huis verkocht werd. Nog volop in de verwarring van de nieuwe thuis situatie, gescheiden ouders, heel veel boosheid en verdriet. Ik ging om de beweging af te maken die ik toen niet kon.
Ik reis alleen, bewust. Om echt de ruimte te nemen voor mijn verhaal, mijn gevoel en mijn proces. Met een steen in mijn maag en een brok in mijn keel kus ik mijn gezin gedag, daar ga ik! Ik heb hier zo lang naar uitgekeken, en ik vind het zo spannend. Ergens ben ik bang voor de pijn van toen. Het uit zich eerst in frustratie, onrust, ik kan maar niet ontspannen in de trein, vind het allemaal veel te lang duren. Het leven nodigt mij uit om te vertragen. Totdat ik de onrust (h)erken, ah daar ben je. En eindelijk kan toelaten waar ik bang voor ben, een stukje pijn voelen. Rouw vraagt om vertraging, ook in de reis ernaartoe.
Stef Bos reist met mij mee. Hij zingt over teruggaan om op zoek te gaan naar het verlorene. Zijn stem raakt mij. De woorden ontroeren me, ze krijgen een extra bijzondere betekenis vandaag. Eindelijk ga ik rijden, eerst Toulouse uit, dan langzaam naar boven. Ik kom op allerlei bekende plekken van toen, en weet het meteen weer. Wat is het hier toch mooi! Ik rijd het dorp in, langs de begraafplaats waar mama ligt. Ik twijfel. Nee, niet nu. Eerst naar het huis. Hier kom ik voor, het graf komt later deze week nog. Ik word stiller en stiller. De weg omhoog, ik zie de werkplaats van mijn vader, het kleine huisje en uiteindelijk het huis. Ik ben er. Fysiek aangekomen. Tranen komen later, golfje voor golfje.
Thuiskomen in het bos
Als ik later langs al die vertrouwde plekken van toen wandel en in de rivier beneden een koele duik neem. Ik wandel het bos in, omhoog de bergen in. De bergwandeling is heerlijk, ik realiseer mij dat dit iets nieuws is, van mij nu. Toen was er nooit tijd om te wandelen, er werd altijd hard gewerkt. Het bos voelt vertrouwd, zo mooi, zo stil. Dit is mijn thuis. Wat heb ik je gemist! En wat hou ik van je! Weer een golfje.
In de avond ontmoet ik M, zij heeft geholpen met het bouwen van het huis en heeft op mij gepast als baby. Wat bijzonder dat wij hier tegelijk verblijven! Zij vertelt veel over het leven van mijn ouders toen. Het harde werken, het samen bouwen aan een ideale visie, het leven midden in de natuur. Zij noemt het een "bijna heilige plek", ik herken het zo! Maar ook de armoede, de zorgen. Ik vraag mij af wanneer de droom is afgebrokkeld. Ik vertel over de scheiding, en huil samen met mijn 13-jarige ik, tranen van nu die ik toen niet kon huilen. Ik val in slaap en hoor de uil. Ze is er nog steeds.
De belofte aan mijzelf
Ik was hier gekomen met de intentie om afscheid te nemen. Ik voel nu ten diepste dat ik hier eigenlijk meer wil zijn. Herinneringen ophalen. Even bij het graf zijn. De stilte horen. Genieten van het uitzicht. En mijn 13-jarige ik ophalen, telkens opnieuw. En als volwassen vrouw genieten met volle teugen.
Op mijn laatste dag loop ik het bos in. Ik heb mijn schrijfboekje en een kaarsje mee. Daar in het bos laat ik mij inspireren. Ik steek de kaars aan en spreek de belofte uit aan mijzelf, aan mijn 13-jarige ik. Ik kom terug, en ik laat je nooit meer achter.
Reactie plaatsen
Reacties